De wegdromer

Wanneer ze weg wil dromen,

vraag het haar, waarom,

ze haar leven achterlaat,

en haar voetstappen kraken.

 

Ze vertelt hoe ze vergeten is,

waar ze naartoe moest, en 

hoe de horizon is gekomen,

en zich weer heeft laten verdwijnen.

Ze vertelt toen ze dacht

dat ze een engel was, en

waarheen ze ging vliegen

zich niet meer kon herinneren. 

  

2019 © Marko Klomp

De wegdromer . Tweedimensionaal, Schilderkunst, 30x24, olieverf op linnen. © 2019

De wegdromer. Tweedimensionaal, Schilderkunst, 30x24, olieverf op linnen. © 2019

Ondergelopen

Overgevoelig voor een badkuip 

gevuld met verlangen naar meer

stijgt diep tot aan mijn enkels

De kraan open laten, opwarmen tot

het ijs sponst en bodempje

afvalwater kan niet weglopen

Je liep door me heen als door een vergiet

en droogde jezelf uit over de jaren, nu

vullen mijn mond en neusgaten zich 

met een zee van plastic, levenloos door 

verdronken zijn zoals nooit tevoren druppels

druppels onderdrukken een stormvloed.

 

Marko Klomp © 2018

Langage corporel (I)

Een kromme rug buigt rimpels in het voorhoofd

Nagels krassen overpeinzingen in de trillende knieën

Huidplooien persen zweetdruppels langs de vele faalangsten


onzekerheden van de lichaamsgeur druipen uit de neus.

voeten stampen gebalanceerd langs de kledinglijn

handen zwemmen een baan in de naderende massa

oorschelpen verdrinken in een zee van gelaatsuitdrukkingen

wegkijkend met de woorden van een uitgestoken tong.


Marko Klomp ©2010

Pokerface , olieverf op linnen, 100x60, 2007

Pokerface, olieverf op linnen, 100x60, 2007

De werelddraagster

Levensverwachte gedachtes

en incasseringsvermogen.

Beide handen op de

tegenpolen ondersteunen,

dragen de aardse last

alles draaiende houden

rond een as die

niet van haar is.

Als we elkaar omarmen in kalmte,

omhelst de tijd haar even met stilte.


Marko Klomp ©2009

Or é il , olieverf op linnen, 70x100, 2009

Oréil, olieverf op linnen, 70x100, 2009

Levensgevaarlijk terrein

Als zandkorrels op elkaar gestapeld

omwoelen en van elkaar losraken

als de springtij de strandlijn strookt

verweekt het draagvlak tot afgrond

In geen drijf en zinkzand

biedt een mensengewicht weerstand

tegen zijn opwaartse kracht van

een grotere dichtheid dan zichzelf.


Marko Klomp ©2007

Random march , olieverf op doek, 100x80, 2006

Random march, olieverf op doek, 100x80, 2006

Column: Op het Lange Voorhout

Mijn voetstappen worden zwaar. Gegrepen door vermoeidheid, sluit ik mijn ogen.

De zwartgeklede vrouw met het deftige hoedje beloopt het schelpenpad. Op en neer. Zoals altijd.

“Ik ben al lang aan het zoeken,” vertelt ze mij met een wit weggeslagen gelaat.

“Mw. Vere, Waarnaar bent u op zoek?” vraag ik met onvervalste bezorgdheid.

“Ik wilde het leven opgeven,” antwoordde ze mij.  “Er was een medicinaal drankje en ik heb er teveel van gedronken.”  “Sindsdien zoek ik de rust van mijn ‘looden slaap’.”

“Mw. Vere, Uw tragische leven is niet gegaan zoals u had gehoopt.”

Ik nam haar hand en zei tegen haar met een berustende stem:

“Zonder u kan ik weer kijken.” Ik open weer mijn ogen.

Op het Lange Voorhout, op weg naar de Pulchri-studio, proef ik de verhalen over ‘iets wat gebeurd is’. Ik loop langs het standbeeld van Louis Couperus. Ik kijk hem in de holle ogen. Als er een ziel van de geportretteerde in dit bronzen beeld huist, dan weet ik zeker dat hij nu terugkijkt.

Marko Klomp ©2017

Lange Voorhout (I) , olieverf op doek, 80x100, 2011

Lange Voorhout (I), olieverf op doek, 80x100, 2011

Column: Trapsgewijs

Iets te lang gelopen. Ik zit nu op een trap uit te rusten, Niet de meest vanzelfsprekende plek, maar er lijkt niets anders voorhanden. Ik zit te wachten op de begane grond op de derde trede van een trap. In een winkel voor huishoudelijke artikelen en dergelijke. Het is een open trap, waar je doorheen kan kijken. Ongeveer 8 treden.

Ik wacht op mijn vriendin, die op zoek is naar leuke cadeaus voor haar familie. Ondertussen staar ik eigenlijk een beetje nutteloos voor me uit. Opeens rennen er een aantal kinderen de trap af. Via de trap naast mij, die naar een etage lager leidt. Daar zal wel de speelgoedafdeling zijn. Er is hier trouwens ook een lift. Dat zie ik nu pas.

De trap, één van mijn grote obstakels is nu een rustplekje geworden, een vluchthaven. Ik moet denken aan die keer dat ik een afspraak had bij mijn tandarts en het trappetje naar de behandelkamer bijna niet opkwam. Slechts 10 treden en ik was bekaf. Een andere keer kon ik mijn appartement niet goed bereiken. We woonden toen in een dubbel bovenhuis. Dus eerst 2 lange trappen omhoog voordat je de woonkamer bereikt hebt.

Ondertussen word er een tostimachine op mijn schoot gelegd. gevolgd door een glimlach van mijn vriendin. Er zullen wel geen winkelmandjes meer zijn.

Altijd behoorlijk druk op een zaterdag. Als ik door het raam naar buiten kijk, zie ik een stroom van shoppende mensen voortbewegen, de massaconsumptie tegemoet. De winkelstraat. Enorme drukte. Altijd lastig om mezelf daar tussen te begeven. Moeilijk om in balans te blijven met al dat gedrang.

Ik krijg nu net 2 kaasschaven en 2 koffiemokken (met foto van Den Haag erop) in mijn schoot geworpen. Een vluchtig knipoogje van mijn vriendin daarop volgend.

De trap gebruik ik als thema in mijn schilderijen en soms ook in mijn poëzie. Iedereen beklimt zijn eigen trap. Trapsgewijs. In een moment van weemoed vraag ik mezelf af of ik ooit de langste trap in de wereld zou kunnen beklimmen. Langs de berg Niessen aan het Thunermeer. Maar liefst 11.674 treden!

Dan worden er een ovenschaal, onderzetters en design asbakjes naast mij neergezet, met daarna het vertrouwde knipoogje.

Een vrouw die de trap begint te nemen kijkt mij raar aan. Zal wel vanwege al die spullen zijn die rondom mij op de trap zijn verzameld. Haar dochter, met een grappig rond brilletje trekt zeurderig aan haar jas en gebaart de trap naar de speelgoedafdeling te willen nemen.

Op dat moment komt mijn vriendin mij ontlasten van alle artikelen die opgestapeld liggen op mijn schoot en naast mij op de trap. En ben ik weer vrij om te staan, om te lopen, om mijn rustplekje te verlaten. Tot aan de volgende trap in de volgende winkel.  Ik neem mijn wandelstok . En begin achter mijn vriendin aan te lopen. Opeens zie ik in mijn ooghoek het meisje met het grappige brilletje de trap afrennen, naar de speelgoedafdeling, op weg naar geluk.

Marko Klomp ©2013

Descending the light , olieverf op doek, 80x100, 2013

Descending the light, olieverf op doek, 80x100, 2013

Krokodillentranen

De gepantserde oogwenk loert geduldig

roerloos in de modder van de schijnheil.

Overdekte leugens beramen de ontvangst

met opengesperde kaken afwachtend.

Een geveinsd eigenbelang huichelt in

medelijden over de hopeloze kreupele.

Onecht drama onthongert zich met een

slachtoffermaal de slapeloze zelflust.


Marko Klomp ©2009

Saxificus , olieverf op doek, 70x110, 2004

Saxificus, olieverf op doek, 70x110, 2004

Satelliet

Vier graden
linksboven de maan
staat de stip van venus
tussen overig hemelpuin.

Menselijke tekorten sturen de signalen weer terug
weerkaatsen kennisverkeer zonder na te denken
Robothanden grijpen naast het bestaan op de aarde maar houden alles in de gaten, naar een specifieke plek wijzend.
Ruimtewerktuig staat altijd klaar om gesprekken te volgen en te beantwoorden in een warboel van straling.

 laag ten zuiden
is een zeer smalle sikkel
met een sterrenkijker en
via ether te zien en te horen.

 ‘morgen ziet er anders uit
dan de afgelopen dagen
het is veelal bewolkt
en er valt wat regen.’

Marko Klomp ©2009

Or é li 2 , olieverf op doek, 100x80, 2009

Oréli 2, olieverf op doek, 100x80, 2009

Afstand

De inzet tot

een nieuwe aftocht

kort als een gangpad lijkt

lang als een levenslijn stroomt

kinderkopjes

onder de rolstoel

onderweg achtergelaten

draaipasjes

rond de verkoolde as

op spuugworp afstand.


Marko Klomp ©2009

Eyewalk,  olieverf op doek, 80x100, 2010

Eyewalk, olieverf op doek, 80x100, 2010

Stadsmomentum

Voorbijgangers drijven

in de drukte van de stad

door de talrijke culturen

door de straten, door de jaren

overtuigd van hoe

gewoon het is

niet op één plek te blijven staan

bestemmingen belopen

om hoop te laten leven

en het leven te nemen

als een wandeling met elkaar


Marko Klomp ©2011

Chronicles , olieverf op doek, 140x100, 2011

Chronicles, olieverf op doek, 140x100, 2011

Muurvast (Eline Vere)

Wellicht tussen de muren waarin

ze opgroeide en

steen na steen vastliep

terwijl de wegwijzer doorklokte

 

doolhof doodlopend

 

tegen het

 ‘zichzelf zijn’ afgewogen

zoeken naar een uitgang

een weerkaatsing in spiegeldeuren

vergrendeld met goed bedoelingen

vast en onbeweegbaar op slot



Marko Klomp ©2012

La lettre d'adieu , olieverf op doek, 80x100, 2011

La lettre d'adieu, olieverf op doek, 80x100, 2011

Monoloog van een straatsteen

Ik draag de mensenlast op mijn schouders

Dagen duren lang

tussen de groeven

vergrendeld met andere stenen

steen na steen

vast en onbeweegbaar

vertrapt en bespuugd

onderdeel van de infrastructuur

 

Niets anders dan wachten

wachten op een nieuw leven

ik denk nu, overpeinzend

terwijl regen op mij neerklettert

en wormen hun leefpaden weerleggen

dat ik niet eens  zo veel anders ben

dan de mensen die mij belopen.



Marko Klomp ©2014

Descensit , olieverf op doek, 80x100, 2013

Descensit, olieverf op doek, 80x100, 2013

Ontprijzing (faillissement V&D 2015)

Beprijst

En wanhopig weggezet

De prijskaartjes zijn geschud

Maar verkeerd verdeeld

Onder het mom van

Op hoop van zegen

Als beste getest

Niet tevreden

Liever geen geld terug

Dagenlang zwom ik in die nonsense

Dit draagt niemand meer

Dit kledingstuk

Mijn leven in de opruiming

En toen ik wegliep voelde ik

Vanuit mijn achterhoofd

Haar lippen bewegen

“Ze hadden mijn maat niet meer’

 

(een leven in de uitverkoop)

 

Marko Klomp ©2016

Chronicles 9 , olieverf op doek, 120x100, 2015

Chronicles 9, olieverf op doek, 120x100, 2015

Uniform

Al die tijd gewikkeld

in verkreukelde overmaat

vol ornaat spendeert

in een stoffelijk plaatje

ademt een tweede huid

in verplichte dracht

bedekt de schaamte van

een afgedost gedrocht allen

eenvormig aangetrokken.

Marko Klomp ©2006

The Encounter , olieverf op doek, 80x130, 2008

The Encounter, olieverf op doek, 80x130, 2008

Schoonmaakbeurt 

Ruimtelijkheid komt geen stap verder

 

ze  liggen daar al een tijdje,

sterk vervuild geraakte herinneringen

naast de overvolle afvalbakken

 

lege handen reinigen en poetsen en

opgebouwde struikelblokken soppen,

in het bekende excuus,

 

sommige rotzooi mag blijven liggen,

geleefd hebben is binnen

een paar tellen opgeruimd

en verwerkt.

Marko Klomp ©2010


Après le musée , olieverf op doek, 100x80, 2010

Après le musée, olieverf op doek, 100x80, 2010

Sceptico 

Een ongeplukte bloem kan

de wereld niet genezen

van gene zijdes ongelezen

of moeders misstap daarvan

 

in dubius kan het wezen

lang malen omwille van

alles behalve, volgens plan

en al daaruit onbewezen

 

beradenheid is halfnaakt

ontbloot niets voor zich

vertwijfelt is geweerhaakt

 

oorzaken ontheiligen stellig

gevolgen eindeloos wijsgemaakt

het moment beslist veelzijdig


Marko Klomp ©2005

The Encounter , olieverf op doek, 80x130, 2008

The Encounter, olieverf op doek, 80x130, 2008

Levenspatroon

Hij kan schoonheid niet bezitten

diep getroffen drukt

de volmantel in de kamer

 

Een afgeladen magazijn

neemt het leven

als een leeg omhulsel

 

De vervormde punt

van geen terugkeer

schiet in de loop rode

spatten op het witte laken

 

De slagpen schrijft met rook

echo’s in de lucht


Marko Klomp ©2005


Out of reach , olieverf op doek, 75x110, 2005

Out of reach, olieverf op doek, 75x110, 2005

Masque

De vlucht als het drama verslecht

achter het smoelwerk schuilgaan

in de mist van de façade afgedaan

ware gezicht verscholen opgelegd

 

Zogenaamd, voldaan

of in tranen volgelegd

levendig aangehecht

met de rol meegaan

 

De hamer van de dagen

anoniem waarop

de klap wordt afgedragen

 

Ik val minder op

als spijkers zijn ingeslagen

met verlopen kop.


Marko Klomp ©2010

Vermis , olieverf op doek, 120x100, 2001

Vermis, olieverf op doek, 120x100, 2001

Hij speelt pianola 

Vingers veinzen

melodieën tegen

elkaar aan

 

afvragen wat eigen is

als snaren worden

aangeslagen vanaf

een papieren rol

 

versnipperde praatjes

worden aangestreken

met machinale vonken

 

waar oprechtheid is

als toetsen worden

geperst door

gebakken lucht



Marko Klomp ©2005


Moment (2) , olieverf op doek, 105x115, 2003

Moment (2), olieverf op doek, 105x115, 2003